Dat
Heimatleed van Wulfen
(Melodie: Strömt herbei ihr
Völkerscharen)
Wulfen, an de Stroat
geleägen,
de Napoleon hett baut,
wu hett sienen Namen
kriegen?-
watt het Wulfen öwerhaupt?-
Fröher doa wassen Wülfe
massig
in de groten Büske hier.
Düsse Biester wöärn nich
spaßlich,
ganz geföärlich wass dat Dier!
Doch en Mann vull Mot un
Kräfte
bauen sick en Schloß so
grot,
um dat Hus ne deipe Gräfte,
häss he nu de Burg harr proat.
Dann gonk he de Wülf tau
Liewe,
schott se alle musedot,
leit dann in sien Wappen
maken
nen Wulfskopp witt, de Tunge
rot.
He nannt sich Wulfhem, well
siet Joahren
Hier dat Heem de Wülfe wass,
un nü können ungeschoaren
sick Lüe anbaun an düssen
Plass.
Dorp un Kiärk, datt ganze
Kiäspel
iss all möählik so
entstoahn.
Un Wulfen hett nu usse Kiäspel,
Wulfen grot un Wulfen schön.
Grote Felder, Wiesk und
Wälder
wesselt metenander aff;
in de brune Hee Wacholder,
dicke Eicken, stark un
straff.
De Wienbeck un de Hambeck
fleitet
döär dat schöne Land
doaheär;
un den gräunen Jäger
scheitet
Has, Kanin un Hirsch un
Rehr.
Un de Lüe´e, de hier liäwet,
sünt ganz flietig, trüe un
brav ;
de Bueren schafft op öähren
Eärwe
van morgens freih büß
oabends lat.
Im Winter schlacht se öähre
Schwiene,
makt Schinken, Mettwoarst,
Woarstebrot.
Datt hölt Liew un Seel beneene,
giew oak Kraft un starken
Mot.
Ett iss hier ook wull te
kriegen
nen ollen Kloaren, ´nen godd
Glas Beer.
Doa sünt wie oak nich te
tiegen,
wann het möätig drunken
weärd.
Tüshus, Mergen brennt den
Kloaren,
Rose braut dat brune Beer,
un öwwerall, wohen set´t
schicket,
loawt man dat Gedränke sehr.
Joa, mien Wulfen, büss so
prächtig,
büss joa doch mien
Heimatland.
Ik leiwe die so stark un
mächtig
wull büss an den
Liäwensrand.
Stärw ich enmoal, dann
begrawt mie
in Wulfen, in mien
Heimatdorp.
Joa, in Wulfen will ick
liäwen,
in Wulfen oak begrawen sien.