Dat Heimatleed van Wulfen

(Melodie: Strömt herbei ihr Völkerscharen)

 

Wulfen, an de Stroat geleägen,

de Napoleon hett baut,

wu hett sienen Namen kriegen?-

watt het Wulfen öwerhaupt?-

Fröher doa wassen Wülfe massig

in de groten Büske hier.

Düsse Biester wöärn nich spaßlich,

ganz geföärlich wass dat Dier!

 

Doch en Mann vull Mot un Kräfte

bauen sick en Schloß so grot,

um dat Hus ne deipe Gräfte,

häss he nu de Burg harr proat.

Dann gonk he de Wülf tau Liewe,

schott se alle musedot,

leit dann in sien Wappen maken

nen Wulfskopp witt, de Tunge rot.

 

He nannt sich Wulfhem, well siet Joahren

Hier dat Heem de Wülfe wass,

un nü können ungeschoaren

sick Lüe anbaun an düssen Plass.

Dorp un Kiärk, datt ganze Kiäspel

iss all möählik so entstoahn.

Un Wulfen hett nu usse Kiäspel,

Wulfen grot un Wulfen schön.

 

Grote Felder, Wiesk und Wälder

wesselt metenander aff;

in de brune Hee Wacholder,

dicke Eicken, stark un straff.

De Wienbeck un de Hambeck fleitet

döär dat schöne Land doaheär;

un den gräunen Jäger scheitet

Has, Kanin un Hirsch un Rehr.

 

Un de Lüe´e, de hier liäwet,

sünt ganz flietig, trüe un brav ;

de Bueren schafft op öähren Eärwe

van morgens freih büß oabends lat.

Im Winter schlacht se öähre Schwiene,

makt Schinken, Mettwoarst, Woarstebrot.

Datt hölt Liew un Seel beneene,

giew oak Kraft un starken Mot.

 

Ett iss hier ook wull te kriegen

nen ollen Kloaren, ´nen godd Glas Beer.

Doa sünt wie oak nich te tiegen,

wann het möätig drunken weärd.

Tüshus, Mergen brennt den Kloaren,

Rose braut dat brune Beer,

un öwwerall, wohen set´t schicket,

loawt man dat Gedränke sehr.

 

Joa, mien Wulfen, büss so prächtig,

büss joa doch mien Heimatland.

Ik leiwe die so stark un mächtig

wull büss an den Liäwensrand.

Stärw ich enmoal, dann begrawt mie

in Wulfen, in mien Heimatdorp.

Joa, in Wulfen will ick liäwen,

in Wulfen oak begrawen sien.